Πρόβλημα στρατηγικού προγραμματισμού κινήσεων σε αεροδρόμια με συμφόρηση

Abstract

Ο στόχος της παρούσας διπλωματικής είναι διπλός: (α) η ελαχιστοποίηση της αθροιστικής μετατόπισης χρονοδιαγράμματος (aggregated schedule displacement) & (β) η ελαχιστοποίηση της μέγιστης υπερβολικής μετατόπισης ανά αίτημα (excess displacement). Επιπλέον, θα εξετάσουμε πώς επηρεάζονται αυτά τα μεγέθη από την ύπαρξη ή μη ιστορικών δικαιωμάτων, για διάφορα επίπεδα δηλωμένης χωρητικότητας αεροδρομίου. Η αθροιστική μετατόπιση είναι η μετατόπιση στην οποία υπόκειται ένα αίτημα, σε σχέση με την αρχικά ζητούμενη από τον αερομεταφορέα ώρα, για όλη τη περίοδο συντονισμού. Αντίστοιχα, υπερβολική μετατόπιση είναι το επιπλέον χρονικό διάστημα της μετατόπισης, πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο ανοχής, που υπόκειται ένα αίτημα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου συντονισμού. Παράλληλα, εισάγεται ένας νέος περιορισμός που σχετίζεται με το πλήθος των επιβατών, που μπορεί να εξυπηρετήσει ο αερολιμένας και διερευνάται κατά πόσο η ύπαρξη του επιπλέον περιορισμού για διάφορα επίπεδα χωρητικότητας τερματικού σταθμού, επηρεάζει τα δεδομένα του προγραμματισμού χρονοθυρίδων σε αεροδρόμια με συμφόρηση. Ο συγκεκριμένος περιορισμός είναι σημαντικός, καθώς με αφορμή τα μέτρα προφύλαξης ενάντια στην πανδημία, πιθανόν θα υπάρχει ένα μέγιστο όριο επιβατών που θα μπορεί να υποδεχτεί κάθε τερματικός σταθμός. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα, ειδικά σε πιο μικρά αεροδρόμια ότι, εκτός από τη δηλωμένη χωρητικότητα του αεροδρομίου, θα πρέπει στη διαδικασία του προγραμματισμού ανάθεσης χρονοθυρίδων, να λαμβάνεται υπ’ όψη και αυτό το μέγεθος προκειμένου να τηρούνται τα μέτρα προστασίας των επιβατών.