Entry deterrence in a growing market

Abstract

This dissertation investigates entry deterrence in markets characterised by rapid growth, focusing on the contemporary global startup ecosystem. While dominant policy and academic narratives often associate market growth with expanded entrepreneurial opportunities and low barriers to entry, the study demonstrates that this relationship is neither automatic nor linear. Instead, increasing market activity may coexist with strategic and structural mechanisms that deter entry, particularly as incumbent firms consolidate their presence and influence. Drawing on classical industrial organisation theory and modern entrepreneurial ecosystem literature, the thesis develops a conceptual framework in which markets are defined at the sector–country level. Within this framework, incumbent density, market maturity and growth dynamics emerge as key determinants of startup entry and success. Special attention is given to information asymmetry, signalling and strategic behaviour, as well as to behavioural mechanisms such as overconfidence and learning under uncertainty. The empirical analysis relies on an international startup dataset and employs binary choice models (logit/probit) to estimate the probability of startup success as a function of market structure and growth conditions. The results indicate that higher market activity and incumbent density are associated with lower success probabilities for new entrants, while market growth partially—but not fully—mitigates these effects. Overall, the findings suggest that high-growth markets are not inherently contestable and that entry deterrence can emerge endogenously as part of the growth process itself.Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το φαινόμενο της αποτροπής εισόδου (entry deterrence) σε αγορές που χαρακτηρίζονται από υψηλή ανάπτυξη, με έμφαση στο σύγχρονο οικοσύστημα νεοφυών επιχειρήσεων. Αν και η επικρατούσα πολιτική και ακαδημαϊκή αφήγηση τείνει να ταυτίζει την ανάπτυξη της αγοράς με αυξημένη επιχειρηματική ευκαιρία και χαμηλά εμπόδια εισόδου, η εργασία δείχνει ότι η δυναμική αυτή δεν είναι γραμμική. Αντιθέτως, η αύξηση της δραστηριότητας μπορεί να συνυπάρχει με μηχανισμούς στρατηγικής ή δομικής αποτροπής, ιδίως όταν ενισχύεται η παρουσία και η κυριαρχία υφιστάμενων επιχειρήσεων. Συνδυάζοντας την κλασική θεωρία βιομηχανικής οργάνωσης με σύγχρονες προσεγγίσεις των entrepreneurial ecosystems, η μελέτη αναπτύσσει ένα εννοιολογικό πλαίσιο όπου η αγορά ορίζεται σε επίπεδο τομέα και χώρας. Στο πλαίσιο αυτό, η πυκνότητα incumbents, η ωριμότητα της αγοράς και ο ρυθμός ανάπτυξης λειτουργούν ως κρίσιμοι προσδιοριστές της πιθανότητας εισόδου και επιτυχίας των start-ups. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στους μηχανισμούς πληροφορικής ασυμμετρίας, σηματοδότησης και στρατηγικής συμπεριφοράς, καθώς και στον ρόλο συμπεριφορικών παραγόντων, όπως η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η μάθηση υπό αβεβαιότητα. Η εμπειρική ανάλυση βασίζεται σε διεθνές dataset νεοφυών επιχειρήσεων και αξιοποιεί δυαδικά υποδείγματα (logit/probit) για να εκτιμήσει την πιθανότητα επιτυχίας ως συνάρτηση χαρακτηριστικών της αγοράς και της δομής ανταγωνισμού. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αυξημένη δραστηριότητα και η υψηλή πυκνότητα incumbents συνδέονται με χαμηλότερη πιθανότητα επιτυχίας των νεοεισερχόμενων, ενώ η ανάπτυξη της αγοράς λειτουργεί ως μερικός, αλλά όχι πλήρης, αντισταθμιστικός μηχανισμός. Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι οι αγορές υψηλής ανάπτυξης δεν είναι κατ’ ανάγκη ανοικτές ή ανταγωνιστικά ουδέτερες και ότι η αποτροπή εισόδου μπορεί να αποτελεί ενδογενές χαρακτηριστικό της ίδιας της αναπτυξιακής δυναμικής.