Σύγκριση ενεργητικής-παθητικής επένδυσης και core-satellite strategy

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει συγκριτικά τρεις βασικές επενδυτικές προσεγγίσεις: την ενεργητική διαχείριση, την παθητική διαχείριση και τη στρατηγική core–satellite, η οποία αποτελεί έναν συνδυασμό των δύο. Στόχος της μελέτης είναι η αξιολόγηση της απόδοσης και του κινδύνου των στρατηγικών αυτών σε πραγματικές συνθήκες αγοράς και σε μακροχρόνιο επενδυτικό ορίζοντα, γεφυρώνοντας τη θεωρητική χρηματοοικονομική με την πρακτική εφαρμογή. Σε θεωρητικό επίπεδο, η εργασία βασίζεται στη σύγχρονη θεωρία χαρτοφυλακίου και στα υποδείγματα αποτίμησης κινδύνου. Η ενεργητική διαχείριση προϋποθέτει ότι οι αγορές παρουσιάζουν αναποτελεσματικότητες που μπορούν να αξιοποιηθούν μέσω επιλογής τίτλων και χρονισμού της αγοράς. Αντίθετα, η παθητική διαχείριση στηρίζεται στην υπόθεση της αποτελεσματικής αγοράς και επιδιώκει την αναπαραγωγή της συνολικής απόδοσης της αγοράς με χαμηλό κόστος και υψηλή διαφοροποίηση. Η στρατηγική core–satellite συνδυάζει τις δύο προσεγγίσεις, δημιουργώντας έναν παθητικό «πυρήνα» και συμπληρωματικές ενεργητικές τοποθετήσεις. Το εμπειρικό μέρος βασίζεται σε δεδομένα της περιόδου 2016–2025, αξιοποιώντας ETFs που ακολουθούν τον δείκτη S&P 500 και επιλεγμένες μετοχές για την προσομοίωση των διαφορετικών στρατηγικών. Η αξιολόγηση πραγματοποιείται μέσω βασικών χρηματοοικονομικών δεικτών, όπως οι αποδόσεις, η μεταβλητότητα, ο δείκτης Sharpe και η μέγιστη υποχώρηση, ώστε να αποτυπωθεί τόσο η απόδοση όσο και ο σχετικός κίνδυνος. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η παθητική διαχείριση προσφέρει σταθερή και αξιόπιστη μακροχρόνια επίδοση, ενώ η ενεργητική παρουσιάζει αστάθεια, με περιόδους υπεραπόδοσης αλλά χωρίς διαχρονική υπεροχή. Η στρατηγική core–satellite αναδεικνύεται ως μια ισορροπημένη λύση, καθώς συνδυάζει τη σταθερότητα της παθητικής επένδυσης με τη δυνατότητα ενίσχυσης των αποδόσεων μέσω στοχευμένων ενεργητικών επιλογών, χωρίς σημαντική αύξηση κινδύνου. Συνολικά, η εργασία καταλήγει ότι η παθητική διαχείριση αποτελεί μια ισχυρή βάση για μακροχρόνια επένδυση, ενώ η ενεργητική έχει μεγαλύτερη αξία όταν χρησιμοποιείται συμπληρωματικά. Η προσέγγιση core–satellite προτείνεται ως μια ρεαλιστική και αποτελεσματική στρατηγική, που συνδυάζει τα πλεονεκτήματα και των δύο φιλοσοφιών, προσφέροντας πρακτική αξία τόσο για επενδυτές όσο και για τη σύγχρονη χρηματοοικονομική θεωρία.This thesis examines the comparative effectiveness of three major investment approaches: active management, passive management, and the core–satellite strategy, which combines elements of both. The main objective is to evaluate the performance and risk characteristics of these approaches under real market conditions and over a long-term investment horizon, bridging the gap between financial theory and practical application. From a theoretical perspective, the study is grounded in modern portfolio theory and risk-pricing models. Active management assumes that financial markets exhibit inefficiencies that can be exploited through security selection and market timing. In contrast, passive management is based on the efficient market hypothesis and aims to replicate overall market performance with lower costs and broad diversification. The core–satellite strategy is presented as a hybrid approach, combining a passively managed core portfolio with selective active positions. The empirical analysis is based on data from the period 2016–2025, utilizing Exchange Traded Funds (ETFs) linked to the S&P 500, along with selected stocks to simulate active and core–satellite portfolios. Performance is evaluated using widely accepted financial metrics, including returns, volatility, the Sharpe ratio, and maximum drawdown, allowing for a comprehensive assessment of both return and risk. The results indicate that passive management delivers strong and consistent long-term performance, despite short-term market fluctuations. Active management exhibits more variable outcomes, with periods of outperformance or loss mitigation, but fails to demonstrate sustained superiority over time. The core–satellite strategy emerges as a balanced and flexible solution, maintaining the stability of a passive core while enhancing returns through targeted active allocations, without significantly increasing overall risk. In conclusion, the study finds that passive investing provides a robust foundation for long-term portfolio construction, particularly when considering cost efficiency and consistency. Active management appears most valuable when applied selectively, while the core–satellite approach is proposed as a practical and effective strategy that integrates the strengths of both philosophies. The findings offer useful insights for both academic research and real-world investment decision-making.