Αποκλίσεις ESG αξιολογήσεων στη λήψη αποφάσεων: πλαίσιο επιλογής ESG πληροφορίας

Abstract

Η παρούσα εργασία εξετάζει τις συστηματικές αποκλίσεις που παρατηρούνται μεταξύ διαφορετικών ESG μοντέλων αξιολόγησης, εστιάζοντας όχι στη μεθοδολογική τους ανωτερότητα, αλλά στη λειτουργική καταλληλότητά τους σε συγκεκριμένα σενάρια λήψης απόφασης. Μέσω μιας συγκριτικής ανάλυσης τεσσάρων ευρέως χρησιμοποιούμενων ESG προσεγγίσεων (Refinitiv ESG Scores, MSCI ESG Ratings, Sustainalytics ESG Risk Ratings και S&P Global ESG Scores), η εργασία αποδομεί τα μοντέλα με βάση το σχήμα Input–Process–Output και αναδεικνύει τις θεμελιώδεις διαφορές στον τύπο της πληροφορίας που παράγουν. Αντί να αντιμετωπίζει τις αποκλίσεις ως σφάλματα ή αδυναμίες των μοντέλων, η εργασία προτείνει ένα λειτουργικό πλαίσιο λήψης αποφάσεων, το οποίο συνδέει τον τύπο του ενδιαφερόμενου μέρους και το εκάστοτε σενάριο χρήσης με τις απαιτήσεις ως προς την αναγκαία ESG πληροφορία. Το πλαίσιο αυτό δεν αποσκοπεί στην ενοποίηση των ESG αξιολογήσεων, αλλά στη μείωση του κινδύνου εσφαλμένης ερμηνείας και κακής χρήσης των αποτελεσμάτων τους. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η αξία των ESG μοντέλων δεν έγκειται στην αναζήτηση ενός “σωστού” σκορ, αλλά στην κατάλληλη αντιστοίχισή τους με το πλαίσιο λήψης απόφασης, ενισχύοντας έτσι τη διαφάνεια, τη χρησιμότητα και τη μεθοδολογική πειθαρχία στη χρήση ESG πληροφοριών.This thesis examines the systematic divergences observed across different ESG rating models, focusing not on their methodological superiority but on their functional suitability within specific decision-making contexts. Through a comparative analysis of four widely used ESG approaches (Refinitiv ESG Scores, MSCI ESG Ratings, Sustainalytics ESG Risk Ratings, and S&P Global ESG Scores), the study deconstructs each model using an Input–Process–Output framework and highlights the fundamental differences in the type of information they generate. Rather than treating these divergences as errors or weaknesses, the thesis proposes a functional decision-making framework that links stakeholder type and use-case scenarios to the corresponding requirements for ESG information. The framework does not seek to harmonize ESG ratings; instead, it aims to reduce the risk of misinterpretation and inappropriate use of ESG outputs. The findings demonstrate that the value of ESG models does not lie in identifying a single “correct” score, but in appropriately matching each model to the relevant decision-making context, thereby enhancing transparency, usability, and methodological discipline in the application of ESG information.