Ταίριασμα (fit) του προσανατολισμού της βιωσιμότητας της επιχείρησης του εργαζόμενου: η σχέση με την εργασιακή ικανοποίηση

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη σχέση μεταξύ του ατομικού περιβαλλοντικού προσανατολισμού των εργαζομένων και του αντιληπτού περιβαλλοντικού προσανατολισμού του οργανισμού, με έμφαση στο περιβαλλοντικό κενό που προκύπτει όταν οι προσωπικές περιβαλλοντικές αξίες και αντιλήψεις υπερβαίνουν ή υπολείπονται των περιβαλλοντικών σημάτων που εκπέμπει η επιχείρηση. Στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον, όπου οι πρακτικές βιωσιμότητας και οι δεσμεύσεις ESG αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει όχι μόνο το «πόσο» περιβαλλοντικά προσανατολισμένο είναι το άτομο ή ο οργανισμός, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ο εργαζόμενος αξιολογεί τη μεταξύ τους ευθυγράμμιση ή απόκλιση. Ως βασική έκβαση της μελέτης εξετάζεται η συμπεριφορά εταιρικής πολιτειότητας, δηλαδή οι εθελοντικές συμπεριφορές υπέρβασης ρόλου που ενισχύουν τη συνεργασία και τη λειτουργικότητα μέσα στον οργανισμό. Παράλληλα, διερευνάται η συλλογική συμπεριφορά ως πλαίσιο που μπορεί να διαφοροποιεί το πώς η περιβαλλοντική απόκλιση μεταφράζεται σε συμπεριφορές πολιτειότητας, μέσα από την εξέταση αλληλεπίδρασης ανάμεσα στη συλλογικότητα και στο περιβαλλοντικό κενό. Η έρευνα υιοθετεί ποσοτική μεθοδολογία με συγχρονικό σχεδιασμό και συλλογή δεδομένων μέσω δομημένου ερωτηματολογίου από δείγμα 71 εργαζομένων, ενώ εφαρμόστηκαν συσχετίσεις και διαδοχικά μοντέλα πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης με δημογραφικούς και εργασιακούς ελέγχους. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι άμεσες σχέσεις της συμπεριφοράς πολιτειότητας με τον ατομικό και τον αντιληπτό εταιρικό περιβαλλοντικό προσανατολισμό δεν είναι στατιστικά ισχυρές όταν εξετάζονται ταυτόχρονα, ενώ το κατευθυνόμενο περιβαλλοντικό κενό εμφανίζει σημαντική προβλεπτική σχέση με τη συμπεριφορά πολιτειότητας. Επιπλέον, η αλληλεπίδραση υποδεικνύει ότι η συλλογικότητα λειτουργεί ως συνθήκη που μεταβάλλει την ισχύ αυτής της σχέσης. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει τη σημασία των σχεσιακών αξιολογήσεων ευθυγράμμισης ατόμου και οργανισμού στο περιβαλλοντικό πεδίο και προσφέρει ενδείξεις χρήσιμες για οργανισμούς που επιδιώκουν να καλλιεργήσουν θετικές εθελοντικές συμπεριφορές μέσα από συνεπή περιβαλλοντικά σήματα και κατανόηση του αξιακού πλαισίου των εργαζομένων.This thesis examines the relationship between employees’ individual environmental orientation and the perceived environmental orientation of the organization, with a particular focus on the environmental gap that arises when personal environmental values and perceptions exceed or fall short of the environmental signals communicated by the organization. In the contemporary business environment, where sustainability practices and ESG commitments are gaining increasing importance, particular attention is given not only to how environmentally oriented the individual or the organization is, but also to how employees evaluate the alignment or misalignment between the two. The primary outcome of the study is corporate citizenship behaviour, referring to voluntary, extra-role behaviours that enhance cooperation and organizational functioning. At the same time, collectivistic behaviour is examined as a contextual factor that may influence how environmental misalignment translates into citizenship behaviours, through the analysis of the interaction between collectivism and the environmental gap. The study adopts a quantitative methodology with a cross-sectional design, collecting data through a structured questionnaire from a sample of 71 employees. Correlation analyses and hierarchical multiple linear regression models were applied, including demographic and work-related control variables. The results indicate that the direct relationships between corporate citizenship behaviour and both individual and perceived organizational environmental orientation are not statistically strong when examined simultaneously. In contrast, the directional environmental gap demonstrates a significant predictive relationship with corporate citizenship behaviour. Furthermore, the interaction effect suggests that collectivism operates as a condition that alters the strength of this relationship. Overall, the study highlights the importance of relational evaluations of person–organization alignment in the environmental domain and provides useful insights for organizations seeking to foster positive voluntary behaviours through consistent environmental signaling and a deeper understanding of employees’ value frameworks.