Νοηματοδότηση της εργασίας, εργασιακό κάλεσμα και επαγγελματική εξουθένωση στην εξήγηση της σχέσης πνευματικότητας και πρόθεσης παραίτησης: ένα σειριακό μοντέλο διαμεσολάβησης.

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει τη σχέση κρίσιμων, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ψυχολογικών και οργανωσιακών μηχανισμών που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τη σχέση πνευματικότητας και πρόθεσης παραίτησης. Γι’ αυτόν τον σκοπό προτάθηκε ένα μοντέλο σειριακής διαμεσολάβησης στο οποίο η νοηματοδότηση, η αυτονομία, το εργασιακό κάλεσμα και η επαγγελματική εξουθένωση ορίζονται ως σειριακοί διαμεσολαβητές της σχέσης πνευματικότητας και πρόθεσης παραίτησης. Για τον σκοπό αυτό πραγματοποιήθηκε ποσοτική έρευνα με δείγμα 226 εργαζομένων, εκ των οποίων 131 ήταν γυναίκες και 92 άνδρες, με μέση ηλικία 35,14 έτη και μέση εργασιακή προϋπηρεσία 11,55 έτη. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω σταθμισμένων ψυχομετρικών εργαλείων: της Spirituality Scale (Rego & Cunha, 2008), της Work and Meaning Inventory – WAMI (Steger, Dik & Duffy, 2012), της Factual Autonomy Scale – FAS (Spector & Fox, 2003), της Calling and Vocation Questionnaire / Brief Calling Scale – CVQ/BCS (Dik et al ., 2012), της Maslach Burnout Inventory – MBI (Maslach, 1986) και της Intention to Quit Scale (Michaels & Spector, 1982). Δύο τύπων αναλύσεις των δεδομένων έγιναν. Κατ’ αρχάς έγιναν έλεγχοι συσχέτισης των μεταβλητών της έρευνας και εν συνεχεία με βάση τα αποτελέσματα των ελέγχων αναπτύχθηκε το μοντέλο της σειριακής διαμεσολάβησης. Τα αποτελέσματα των ελέγχων συσχέτισης έδειξαν ότι η πνευματικότητα στον χώρο της εργασίας σχετίζεται θετικά με τη νοηματοδότηση της εργασίας, την εργασιακή αυτονομία και το εργασιακό κάλεσμα και αρνητικά με την επαγγελματική εξουθένωση και την πρόθεση παραίτησης. Τα αποτελέσματα της σειριακής ανάλυσης διαμεσολάβησης έδειξαν ότι η επίδραση της πνευματικότητας στην πρόθεση παραίτησης ασκείται και άμεσα και έμμεσα μέσω της αλληλουχίας νοηματοδότηση → εργασιακό κάλεσμα → επαγγελματική εξουθένωση. Αντίθετα, η εργασιακή αυτονομία, παρότι σημαντική σε διμερείς συσχετίσεις, δεν λειτούργησε ως βασικός διαμεσολαβητικός μηχανισμός στο συνολικό μοντέλο. Ο πιο ισχυρός μηχανισμός διαμεσολάβησης αναδείχτηκε η επαγγελματική εξουθένωση. Το σύνολο των ευρημάτων συζητούνται κάτω από το πρίσμα ευρημάτων προηγούμενων διεθνών ερευνών και μέσα σε μια προοπτική αξιοποίησης τους τόσο σε ερευνητικό επίπεδο όσο και σε πιο πρακτικό σε σχέση με την ΔΑΔ.The purpose of the present study is to investigate the relationship between critical psychological and organizational mechanisms, as identified in the literature, that may explain the association between workplace spirituality and intention to quit. For this purpose, a serial mediation model was proposed in which meaning in work, autonomy, calling, and burnout were defined as sequential mediators of the relationship between spirituality and intention to quit. To this end, a quantitative study was conducted with a sample of 226 employees, of whom 131 were women and 92 were men, with a mean age of 35.14 years and an average work experience of 11.55 years. Data were collected using standardized psychometric instruments: the Spirituality Scale (Rego & Cunha, 2008), the Work and Meaning Inventory – WAMI (Steger, Dik, & Duffy, 2012), the Factual Autonomy Scale – FAS (Spector & Fox, 2003), the Calling and Vocation Questionnaire / Brief Calling Scale – CVQ/BCS (Dik et al ., 2012), the Maslach Burnout Inventory – MBI (Maslach, 1986), and the Intention to Quit Scale (Michaels & Spector, 1982).Two types of data analyses were conducted. Initially, correlation analyses among the study variables were performed, and subsequently, based on the results of these analyses, the serial mediation model was tested. The correlation results indicated that workplace spirituality was positively associated with meaning in work, job autonomy, and calling, and negatively associated with burnout and intention to quit. The results of the serial mediation analysis showed that the effect of spirituality on intention to quit was both direct and indirect, operating through the sequential pathway meaning in work → calling → burnout. In contrast, job autonomy, although significant in bivariate correlations, did not function as a key mediating mechanism in the overall model. Burnout emerged as the strongest mediating mechanism. Overall, the findings are discussed in light of previous international research and from a perspective of their potential application both at a theoretical research level and at a practical level, particularly in relation to Human Resource Management.