Η διαπραγματευτική στρατηγική της Mercosur στις εμπορικές συμφωνίες με την ΕΕ

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη διαπραγματευτική στρατηγική της Mercosur στο πλαίσιο των εμπορικών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), μέσα από ένα συνδυασμό θεωρητικής ανάλυσης και εμπειρικής προσέγγισης. Αξιοποιώντας τις θεωρίες περιφερειακής ολοκλήρωσης – κυρίως τον νέο-λειτουργισμό και τον διακυβερνητισμό – καθώς και την έννοια του διεθνούς δρώντα, η μελέτη ερμηνεύει τον τρόπο με τον οποίο η Mercosur, ως διακυβερνητική περιφερειακή ένωση, συγκρότησε και υλοποίησε στρατηγικές για την ενίσχυση της διαπραγματευτικής της ισχύος έναντι της Ε.Ε. Η εργασία παρουσιάζει την ιστορική πορεία και τη θεσμική αρχιτεκτονική της Mercosur, συγκρίνει τη λειτουργία της με εκείνη άλλων περιφερειακών ενώσεων και αναλύει τα βασικά στάδια, τις προκλήσεις και τα σημεία τριβής των διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. Τα κύρια συμπεράσματα υπογραμμίζουν την ευελιξία της Mercosur, τη σημασία της πολιτικής συγκυρίας και την ικανότητά της να αξιοποιεί τις εσωτερικές αντιθέσεις της Ε.Ε. για την προώθηση των στόχων της. Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις πολιτικής για την ενίσχυση της θεσμικής συνοχής της Mercosur και την αποτελεσματικότερη συμμετοχή της σε διεθνείς εμπορικές διαπραγματεύσεις.This thesis examines the negotiation strategy of Mercosur in its trade negotiations with the European Union (EU), through a combined theoretical and empirical approach. By employing key theories of regional integration—primarily neofunctionalism and intergovernmentalism—as well as the concept of the international actor, the study analyzes how Mercosur, as an intergovernmental regional organization, has constructed and implemented strategies to enhance its bargaining power vis-à-vis the EU. The research outlines the historical trajectory and institutional structure of Mercosur, compares its functioning with that of other regional organizations, and explores the main phases, challenges, and points of contention in the EU–Mercosur negotiation process. The findings highlight Mercosur’s negotiation flexibility, the importance of political timing, and its capacity to leverage internal divisions within the EU to advance its strategic interests. The thesis concludes with policy recommendations aimed at strengthening Mercosur’s institutional coherence and improving its effectiveness in future international trade negotiations.