Οργανωσιακοί πόροι και απόδοση στην αλλαγή: ο διαμεσολαβητικός ρόλος της αυτοαποτελεσματικότητας

Abstract

Στο σύγχρονο επιχειρηματικό περιβάλλον, το οποίο χαρακτηρίζεται από διαρκή μεταβλητότητα και αβεβαιότητα, η ικανότητα των οργανισμών να προσαρμόζονται αποτελεί κρίσιμο παράγοντα επιβίωσης. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση των μηχανισμών που ενισχύουν την αποτελεσματικότητα των εργαζομένων σε περιόδους οργανωσιακών αλλαγών. Υιοθετώντας το θεωρητικό πλαίσιο του Μοντέλου Εργασιακών Απαιτήσεων και Πόρων (JD-R), η μελέτη εξετάζει την επίδραση ενός συνόλου στρατηγικών πόρων, της Αντιλαμβανόμενης Οργανωσιακής Υποστήριξης, της Κουλτούρας Συνεχούς Μάθησης και της Ψυχολογικής Ασφάλειας, στα εργασιακά αποτελέσματα, δηλαδή στην Προσαρμοστική Απόδοση και στην Δέσμευση στην Αλλαγή, εστιάζοντας παράλληλα στον διαμεσολαβητικό ρόλο της Αυτοαποτελεσματικότητας στην Αλλαγή. Η μεθοδολογία της έρευνας βασίστηκε σε εμπειρική ποσοτική μελέτη, με τη χρήση δομημένων ερωτηματολογίων που διανεμήθηκαν σε εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στην Ελλάδα. Η στατιστική επεξεργασία των δεδομένων περιέλαβε αναλύσεις συσχέτισης και παλινδρόμησης, καθώς και έλεγχο των διαμεσολαβητικών επιδράσεων. Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι οι εξεταζόμενοι οργανωσιακοί πόροι ασκούν θετική και στατιστικά σημαντική επίδραση τόσο στην Προσαρμοστική Απόδοση όσο και στη Συναισθηματική Δέσμευση στην Αλλαγή. Θεμελιώδης αναδείχθηκε ο ρόλος της Αυτοαποτελεσματικότητας, η οποία βρέθηκε να διαμεσολαβεί μερικώς τη σχέση μεταξύ του οργανωσιακού πλαισίου και των αποτελεσμάτων. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η παροχή υποστήριξης, μάθησης και ασφάλειας δεν διευκολύνει απλώς λειτουργικά την εργασία, αλλά ενδυναμώνει ψυχολογικά τους εργαζομένους, ενισχύοντας την πεποίθησή τους ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της μετάβασης. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η επένδυση στην ανάπτυξη ενός υποστηρικτικού και ασφαλούς περιβάλλοντος μάθησης συνιστά αναγκαία στρατηγική επιλογή για τη διασφάλιση της οργανωσιακής ανθεκτικότητας.In the contemporary business landscape, characterized by constant volatility and uncertainty, the ability of organizations to adapt constitutes a critical survival factor. The purpose of this master's thesis is to investigate the mechanisms that enhance employee effectiveness during periods of organizational change. Adopting the theoretical framework of the Job Demands-Resources (JD-R) model, the study examines the effect of a set of strategic resources—namely Perceived Organizational Support, Continuous Learning Culture, and Psychological Safety—on work outcomes, specifically Adaptive Performance and Commitment to Change, while simultaneously focusing on the mediating role of Change Self-Efficacy. The research methodology was based on an empirical quantitative study, utilizing structured questionnaires distributed to employees in the private and public sectors in Greece. Statistical data processing involved correlation and regression analyses, as well as testing for mediation effects. The results demonstrated that the examined organizational resources exert a positive and statistically significant effect on both Adaptive Performance and Affective Commitment to Change. The role of Self-Efficacy emerged as fundamental, as it was found to partially mediate the relationship between the organizational context and the outcomes. The findings suggest that the provision of support, learning, and safety does not merely facilitate work functionally, but also psychologically empowers employees, reinforcing their belief that they can cope with the demands of the transition. The study concludes that investing in the development of a supportive and safe learning environment constitutes a necessary strategic choice for ensuring organizational resilience.