Financial leverage and corporate investment in the global shipping industry

Abstract

This thesis investigates the impact of financial leverage on corporate investment policy within the global shipping industry. The central research question focuses on the theoretical conflict between the restrictive role of debt (debt overhang) and its disciplinary role (managerial discipline), aiming to determine which of these tendencies prevails in a capital-intensive and highly cyclical sector. For the purposes of this research, a balanced panel dataset was utilized, comprising 880 observations from 80 publicly listed shipping companies worldwide for the period 2014-2024. The empirical analysis was conducted using a two-way fixed-effects regression model, which allows for controlling unobservable firm-specific characteristics and time-varying market conditions. The results of the study demonstrate a statistically and economically significant negative relationship between financial leverage and corporate investment. This finding is robust across different leverage metrics and supports the "debt overhang" theory, suggesting that high debt levels act as a deterrent to the implementation of new investment projects in shipping. Furthermore, the analysis identified firm size, profitability, and asset tangibility as positive drivers of investment. Conversely, cash flows showed a negative correlation, indicating a precautionary liquidity-holding strategy due to the industry's inherent volatility. In conclusion, this thesis provides contemporary evidence that in the shipping industry, debt functions more as a restrictive factor than a growth tool, directly affecting fleet renewal capabilities and the strategic positioning of companies within global trade.Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επίδραση της χρηματοοικονομικής μόχλευσης στην επενδυτική πολιτική των εταιρειών στον κλάδο της παγκόσμιας ναυτιλίας. Το κεντρικό ερευνητικό ερώτημα εστιάζει στη θεωρητική σύγκρουση μεταξύ του περιοριστικού ρόλου του χρέους (debt overhang) και του πειθαρχικού του ρόλου (managerial discipline), επιδιώκοντας να προσδιορίσει ποια από τις δύο τάσεις επικρατεί σε έναν κλάδο με υψηλή ένταση κεφαλαίου και έντονη κυκλικότητα. Για τις ανάγκες της έρευνας χρησιμοποιήθηκε ένα ισορροπημένο σύνολο δεδομένων (panel dataset) που περιλαμβάνει 880 παρατηρήσεις από 80 εισηγμένες ναυτιλιακές εταιρείες παγκοσμίως για τη χρονική περίοδο 2014-2024. Η εμπειρική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ενός μοντέλου παλινδρόμησης σταθερών επιδράσεων δύο κατευθύνσεων (two-way fixed-effects), το οποίο επιτρέπει τον έλεγχο μη παρατηρήσιμων χαρακτηριστικών των εταιρειών και χρονικών μεταβολών της αγοράς. Τα αποτελέσματα της μελέτης καταδεικνύουν μια στατιστικά και οικονομικά σημαντική αρνητική σχέση μεταξύ της χρηματοοικονομικής μόχλευσης και των εταιρικών επενδύσεων. Το εύρημα αυτό είναι ισχυρό (robust) σε διαφορετικούς δείκτες μέτρησης της μόχλευσης και υποστηρίζει τη θεωρία του "debt overhang", υποδηλώνοντας ότι το υψηλό χρέος λειτουργεί ως τροχοπέδη για την υλοποίηση νέων επενδυτικών έργων στη ναυτιλία. Επιπλέον, η ανάλυση ανέδειξε το μέγεθος της εταιρείας, την κερδοφορία και την υλική υπόσταση των παγίων ως θετικούς παράγοντες επένδυσης. Αντίθετα, οι ταμειακές ροές εμφάνισαν αρνητική συσχέτιση, γεγονός που υποδεικνύει μια προληπτική στρατηγική διακράτησης ρευστών λόγω της μεταβλητότητας του κλάδου. Συμπερασματικά, η εργασία προσφέρει σύγχρονα τεκμήρια ότι στον κλάδο της ναυτιλίας, το χρέος λειτουργεί περισσότερο ως περιοριστικός παράγοντας παρά ως εργαλείο ανάπτυξης, επηρεάζοντας άμεσα τη δυνατότητα ανανέωσης του στόλου και τη στρατηγική θέση των εταιρειών στο παγκόσμιο εμπόριο.